Een muziektheatervoorstelling over onderweg zijn en de top willen bereiken in een wereld die onleefbaar dreigt te worden.
‘Er is maar één manier om aan de afgrond te ontsnappen: erin kijken, meten, peilen en afdalen.’ – Cesare Pavese

Twee vrienden fietsen de Vesuvius op. Ze praten, zingen over de dingen die hen bezighouden. Over Napels, fietsen, Goethe, Pompei. Het gaat over vulkanen en over de constante dreiging van een uitbarsting. Ze halen herinneringen op aan de Vesuvius’ laatste eruptie. Ze gaan nog eens op de trappers staan, om liefst als eerste boven op die berg te staan. Het fietsen en deze twee figuren die, schijnbaar banaal, met hun strava-app aan, de apocalyps tegemoet peddelen, de krater van de vulkaan. Ze zijn een allegorie voor de mensheid en zijn klimaat.

Napels zien (en sterven) wordt een poëtisch-maatschappijkritische, semi-documentaire, multidisciplinaire muziektheatervoorstelling die de vulkaan als voedingsbodem en thinking tool neemt om na te denken over onze verhouding met onze planeet.

Vertrekkende vanuit verschillende disciplines onderzoeken we ons verlangen de top te bereiken en onze onmacht het gevaar onder ogen te komen in een wereld die dreigt te verzwelgen in een allesverwoestende uitbarsting. Feit en fictie worden verweven tot een muzikale, gezongen theatertekst, begeleid en in dialoog met twee live muzikanten die een hedendaagse Zuid-Italiaanse volkse soundtrack creëren.