…………………………………………………
“Voor de uitzonderlijke muziek die hedendaags klassiek combineert met populairdere invloeden. Voor de schitterende zang en het ontwapenend acteren. Voor de bijzondere en grappige wijze waarop de absurde poëzie van Daniil Charms wordt geënsceneerd en gezongen. Voor het samensmelten van ingrediënten die zowel kinderen als volwassenen boeien… Nomineerde de Singaaljury Charms van Walpurgis.” Uit het juryrapport van de Signaalprijs 1998
…………………………………………………
Vertrekpunt voor Charms zijn een tiental kindergedichten van Daniil Ivanovich Yuvachev (°1905), alias Daniil Charms, die in 1942 ‘plots verdween’ door toedoen van het Stalinistisch regime.
Niet afgemaakte gedachten met zeer plotse, niet-logische en vaak gewelddadige gedachtensprongen, absurde en soms zwarte humor en de spanning tussen waarheid, leugen, realiteit en het imaginaire zijn kenmerkend voor de stijl van Charms.
In opdracht van WALPURGIS werden enkele gedichten van deze onderschatte auteur voor het eerst naar het Nederlands vertaald. Componist Peter Vermeersch zette ze op muziek. Het resultaat is een tiental liederen voor sopraan, accordeon, klarinet en slagwerk die als ruwe, vreemdsoortige edelstenen aaneengeregen worden tot een bizar halssnoer dat strak om de hals zit.
Charms, de CD
Recensies
Charms heeft compleet de geest van Charms in zich, in een onzinnig variété, met al even onzinnige verzen en verhalen, en wordt op even hoogstaand muzikaal niveau gebracht.
Tuur Devens, De Bond
In hun schrale samenstelling kunnen klarinet en accordeon, in samenhang met slagwerk , een enorme verscheidenheid aan muziekwerelden weergeven. Vermeersch tovert een zigeurnerorkestje, laat een jazzband swingen, strooit rock and roll uit of knipoogt naar de joodse klezmermuziek. (…) De hele voorstelling heeft een prachtige vaart, de tafereeltjes rollen er zo uit. Je kijkt een dikke drie kwartier naar gedreven mensen die een opvallende natuurlijke theaterprésence hebben en daarbij nog hun virtuositeit als muzikant, zanger of als acteur demonstreren.
Frank Pauwels, De Gentenaar
een sprankelende vertoning, steeds bizar, soms grotesk, zelfs bijna clownesk.
Maarten Beirens, De Standaard
Deze stukjes openen de oren, door de manier waarop de instrumenten gebruikt worden, door de architectuur, door het ongehoorde eclectisme, en door het grillige en toch tedere gevoel dat eruit spreekt.
Peter Vantygem, De Standaard
Het fantastische slagwerk van Wim Konink draagt de sfeer van deze hele productie, waaraan de accordeon van Philippe Thuriot en de klarinet van Tom Wouters net dat folkloristisch tintje verlenen dat past bij de Russische absurditeiten van Charms.
De Morgen
