……………………………………………………..
Leer me niet spreken, leer me zwijgen
Want mijn geheim is mijn plicht
Ik zou u mijn diepste binnenste willen laten zien
Alleen, het noodlot wil het niet
……………………………………………………..

Mignon doet denken aan de Kleine Zeemeermin en Kaspar Hauser. Mignon communiceert, loopt en beweegt op een vreemde manier en klampt zich vast aan rituelen en dwangmatige handelingen.

 

Op zoek naar het wezen van dit mysterieuze, aangrijpende personage uit Goethes theaterroman Wilhem Meisters Lehrjahre botsten illustrator Gerda Dendooven, pianiste Christel Kessels en sopraan Judith Vindevogel onvermijdelijk op de Mignoncycli van de grote klassieke liedercomponisten Franz Schubert, Robert Schumann en Hugo Wolf. Zij vonden er een complex wezentje dat ver weg staat van de doorsnee ‘gave’ klassieke uitvoeringen. Mignon is een kwetsbaar kind dat ook de niet klassieke liefhebber weet te ontroeren.

Credits

productie
WALPURGIS
muziek
Franz Schubert, Robert Schumann & Hugo Wolf
tekst
Johann Wolfgang von Goethe & Ben Okri
van & met
illustrator Gerda Dendooven, kostuumontwerpers Maureen De Clercq en Veerle Van den Wouwer, muziekdramaturg Jan De Vree, lichtontwerper Stef Depover, pianist Christel Kessels & sopraan Judith Vindevogel

Press

‘Judith Vindevogel is de geknipte persoon om het mysterieuze, niet te vatten Mignonfiguurtje gestalte te geven.’
de Gentenaar

 

‘Judith Vindevogel is een formidabele podiumpersoonlijkheid. Zij zingt de Mignonliederen met een kristallijnen intonatie en een rijke expressie.’
de Volkskrant

 

‘In een wereld van gekwek en gelul (…) moet er af en toe plaats zijn voor brullende stilte. (…)
Waarachtigheid loont niet. Maar ze moet er wel zijn.’
Stephan Moens, De Morgen

 

‘Terwijl Vindevogel en Kessels de liederen brengen, voegt Gerda Dendooven met eenvoudige middelen rudimentaire tekeningen toe. Ze werkt met een grote verfborstel op lange witte rollen papier, of met penseel op een transparant en drie overhead-projectoren. Tenslotte het adembenemendst: met een schaar op zwarte papieren die op diezelfde overhead-projectoren liggen. De eenvoud van de technieken stond in contrast met het enorme effect dat de tekeningen teweegbrengen. Aan het einde van de voorstelling lééfden op de muren die heel eenvoudige, bijna dansende menselijke figuren. ‘La Danse’ van Matisse was niet veraf.(…) Het ritme waarmee de tekeningen groeiden, vloeide heel mooi samen met het verloop van de muziek, wat aan deze korte voorstelling een enorm poëtische sfeer gaf. Een bijzonder aangrijpend moment kwam toen pianiste Christel Kessels zachtjes een lied begon te zingen en Judith Vindevogel na een halve strofe overnam. Prachtige vondst, die pretentieloos toonde wat zulk muziektheater méér kan bieden dan een gewoon recital.’
Maarten Beirens, De Standaard

 

‘Mignon is een zeer bescheiden, maar intense voorstelling. (…)
Je hoeft het personage Mignon, Goethes gedichten of de klassieke liederen niet te kennen om gefascineerd te raken.’
Marleen Baeten, Etcetera