Een grafschrift uit Poperinge van een moeder aan haar 19-jarige zoon. Aan een hele generatie jonge mannen die vertrekken naar het front om te sneuvelen.
Een multimediaal laatste eerbetoon.
Een collectieve aanklacht.
Een louterende rouwklacht.
Voor hen toen.
Voor iedereen elders.
Voor onszelf nu.
Hoe gaat een moeder om met het verlies van haar kind?
Hoe gaat een generatie moeders om met het verlies van hun kinderen?
Het inspireerde KoudVuur tot het creëren van deze muziektheatrale voorstelling. 4 zangeressen, een soundscape met honderden stemmen en video. Aan de totstandkoming van de geluidsband, filmbeelden en decor werkten meer dan 300 jonge mensen, vaders en moeders mee. Ongeschoolde individuele stemmen en ingetogen koren.
De woorden van een moeder die nog een laatste boodschap wil meegeven.
De titel is ontleend aan een grafschrift uit de Westhoek.
De jongen op wiens graf deze inscriptie staat was 19 jaar.
Op één begraafplaats , Lijssenthoek te Poperinge, liggen meer dan 600 jongens van 19 jaar uit 1917.
450.000 Jonge mannen liggen in de Westhoek verspreid over 160 kerkhoven en op de voormalige slagvelden; bekend of naamloos.
Dit ene, toevallige grafschrift, een schrijnend getuigenis van individueel eenzaam leed, grijpt ons bij de keel.
Hoe krijgt de verbeelding van jonge mensen greep op die buitensporige dimensie van de honderdduizenden slachtoffers?
Hoe geef je stem aan dit gebeuren en hoe hou je herinneringen levend en tastbaar
Deze voorstelling kwam tot stand in het kader van een driejarige residentie van Eurudike De Beul in deFENIKS (2008-2010), werkplaats van WALPURGIS. Op het FENIKS FESTIVAL 2009 en 2010 was reeds work in progress van de uiteindelijke voorstelling te zien.
GENEROSITA – Eurudike De Beul
Een uitgesproken belangstelling in zang, theater en dans maakt dat mezzosopraan Eurudike de Beul als klassiek geschoolde zangeres een heel apart parcours aflegt. Zij werkt o.a. samen met Alain Platel, Theu Boermans en Peeping Tom met wie zij al verschillende jaren heel Europa rondreist. Sinds de noces/svadebka/de bruiloft is Eurudike nauw verbonden met WALPURGIS als gesprekspartner, stempedagoge en zangeres.
Recensies
Spektakel over WOI in Fort 4. Muzikaal theater met technische snufjes belooft intieme ervaring.
Filip Spoelders, Het Laatste Nieuws, 10.05.2013
Lichaamstaal: Eurudike De Beul (mezzosopraan)
Katrien Steyaert, De Standaard Magazine, 29 maart 2014
Leerlingen zingen op Lyssenthoek
SINT-NIKLAAS/ POPERINGE – Zo’n 140 leerlingen van de Onze-Lieve-Vrouw Presentatieschool uit Sint-Niklaas hebben gisteren de militaire begraafplaats Lyssenthoek in Poperinge bezocht.
Lyssenthoek is een van de grootste WO I-begraafplaatsen van de Westhoek. Daar liggen bijna 11.000 soldaten begraven. De Onze-Lieve-Vrouw Presentatieschool bezocht eerst met de vijfdejaars het In Flanders Fields Museum in Ieper. Aansluitend trokken ze naar Poperinge, waar ze op de grote Lyssenthoek-begraafplaats meewerkten aan de voorbereiding van de theaterproductie Till we meet again (Mother). Voor deze productie werkt vzw Koudvuur uit Sint-Niklaas samen met de Onze-Lieve-Vrouw Presentatieschool.
Initiatiefneemster Eurudike De Beul: ‘Ik ben al enkele jaren in de ban van de bewogen geschiedenis van de Westhoek. Ook in mijn familie is er in de oorlog een en ander voorgevallen. De leerlingen maken hier een decor met 140 witte doeken, die ze draperen op de grafstenen. Met krijt drukken ze de naam en het kenteken van 140 negentienjarige jongens uit 1917 door. Dit wordt gefilmd en zal als decor dienen voor de voorstelling, die door Vlaanderen zal toeren.’
Na het draperen van de witte doeken zongen de leerlingen tussen de graven nog samen met de flamencozangeres Amparo Cortes het Middelnederlandse lied Ach scheiden bittre scheiden.
Wouter Sinaeve van het In Flanders Fields Museum: ‘Alle secundaire scholen uit Sint-Niklaas komen naar ons museum. De Onze-Lieve-Vrouw Presentatieschool geeft telkens een heel eigen invulling aan dit bezoek. Het is ideaal dat Eurudike deze school heeft uitgekozen voor haar theaterproject. We halen de voorstelling ook naar Ieper.’
Piet Lesage, Het Nieuwsblad, 10 maart 2010
