Rif’s Open Studio = unieke kans om een work-in-progress van onze residenten te ontdekken in een informele setting. De toegang is gratis en je hoeft niet te reserveren.

Welkom op de open studio van de nieuwe dansvoorstelling MIDLIFE van Koen De Preter

MIDLIFE is de derde solovoorstelling van choreograaf Koen De Preter – na Les Mots (2004) en DANCING (2018) – en misschien wel zijn meest urgente tot nu toe. In een danssector die nog steeds voornamelijk gericht is op virtuoze, jeugdige lichamen, focust MIDLIFE op de gelaagde fysieke taal en de ervaringskracht van een lichaam dat de helft van zijn traject heeft afgelegd.

Op 45-jarige leeftijd bevindt Koen De Preter zich op een scharnierpunt. Deze solo is geen terugblik, maar een herijking: een poging om het lichaam niet langer te beschouwen als een machine die moet presteren, maar als een reservoir van herinneringen. Het is een lichaam dat sporen van verandering met zich meedraagt en tegelijk nieuwe betekenis wint. MIDLIFE ontvouwt zich als een catalogus van bewegingen, een levend archief van manieren van zijn, waarin De Preter voortdurend morpht tussen alter ego’s, verschillende fysieke registers en performatieve states.

De solo omarmt radicale eerlijkheid. Intieme en kwetsbare scènes worden afgewisseld met momenten waarin spel en zelfrelativering de bovenhand nemen. Midlife is tenslotte ook de leeftijd waarop men zichzelf niet langer hoeft vast te zetten in ernst of eenvormige representatie. De dramaturgie van MIDLIFE vertrekt vanuit de overtuiging dat ouder worden geen aftakeling is, maar een voortzetting van groei. Het lichaam verliest misschien iets aan glans, maar wint aan inhoud: humor die dieper zindert, verlies dat zich markeert, tederheid die zachter wordt en frictie die nieuwe lagen blootlegt.

Het queer perspectief van Koen De Preter vormt een onderstroom doorheen de hele voorstelling. Het beïnvloedt hoe hij nadenkt over mannelijkheid, verlangen en gevoeligheid, en hoe hij zichzelf toont in verschillende gedaanten. Het maakt het mogelijk dit lichaam te presenteren – in uiteenlopende outfits zowel als in naaktheid – als iets dat zich voortdurend heruitvindt. Het perspectief staat in voor de vele metamorfoses op scène: een verschuiving van betekenis en een loslaten van eenduidigheid, een weigering om zich te beperken tot één identiteit of één danskwaliteit.