Eer en fatsoen! Dieven! Gij getweeën gebonden aan eer en fatsoen? Cloaca’s van schande! Nochtans kunnen zelfs wijzelve niet altijd gebonden blijven aan de onze. Ik, ja, ik, ikke, ‘k moet soms mijn godvrezendheid terzijde schuiven en, uit noodzaak, mijn eer krenken, list en bedrog gebruiken, laveren, schipperen. Maar gij, met die vodden en lompen aan uw lijf en met die loensende valse boskatogen, met die grijnslach en die stinkende adem, gij laat u leiden door eer en fatsoen?
Welke eer? Wat voor fatsoen? Wat een prietpraat! Wat een grap! Kan fatsoen onze buiken vullen? Nee. Kan eer een gebroken been genezen? Dat kan niet. Een arm dan? Nee. Of een vinger? Nee. Of een haar? Nee. Eer is geen chirurg. Wat is eer dan wel? Een woord. Wat zit er in dat woord? Wind, lucht die vervliegt. Prachtig bouwsel. Kan een dode eer gevoelen? Nee. Is eer alleen maar onder levenden te vinden? Zelfs dat niet, want ze paaien hun eer, ze blazen ‘m op, ze bederven hun eer met ijdelheid, besmetten hem met laster, wat mij betreft: nee, ik behoef geen eer!
Een fragment uit het libretto van Falstaff in een vertaling van Sam Bogaerts.
De repetitiefoto’s en roddels over Falstaff librettolezing #4 vind je hier en hier.
