Brave boys are now in action.
They are there, they will help to free the world.
They are fighting for the right.
But when it comes to might,
They are there, They are there, They are there,
As the Allies beat up all the warhogs,
The boys’ ll be there fighting hard
and then the world will shout
the battle cry of Freedom.
Tenting on a new camp ground.
When we’re through this cursed war,
All started by a sneaking gouger,
making slaves of men.
They let all the people rise,
and stand together in brave, kind Humanity.
Most wars are made by small stupid
selfish bossing groups
while the people have no say.
But there’ll come a day
Hip hip hooray
when they’ll smash all dictators to the wall. (…)
fragment uit They are there – lied van Charles Ives
Charles Ives wordt beschouwd als de vader van de moderne Amerikaanse muziek. De meeste composities schreef hij in de loop van de eerste 20 jaar van de vorige eeuw. Zijn muziek wordt gekenmerkt door een veelvuldig gebruik van polytonaliteit en polyritmiek en het verweven van populaire Amerikaanse tunes uit o.a. gospels, marsen en cowboysongs, die voor Ives tot het collectieve Amerikaanse geheugen behoorden.
Charles Ives was een complexe persoonlijkheid. Daarvan getuigt zijn verzameling liederen die hij als een muzikale biografie in eigen beheer uitgaf. Ives was, behalve de vernieuwer van de Amerikaanse muziek, een verzekeringsagent, patriot, nostalgisch en diep religieus van aard; hij sublimeerde de natuur en had een afkeer van de industriële vooruitgang. Ives was een grote idealist en vond dat het ideaal ‘Liberty for All ‘in 1914 -1918 een oorlog waard was.
Dezelfde woorden die idealisten als Charles Ives gebruikten, worden nu ingezet in de huidige oorlogspropaganda van Amerika. Wij kunnen, aan het begin van deze eeuw, sommige Ives-liederen niet meer onbevangen zingen of beluisteren.
Recensies
‘George verdedigt tegenover een tamelijk apathisch gehoor zijn pseudo-transcendentalistische stellingen. Acteur Maarten Boegborn doet dat (…) in elk geval grotesk genoeg om tegelijk de aantrekkelijkheid en de gevaren ervan duidelijk te maken. Zijn tirade wordt doorspekt met (en gelukkig niet geïllustreerd door) een selectie uit Ives’ liederen. (…)
Gerrie de Vries zingt ze met een groot engagement en acteert met een indrukwekkende waarachtigheid en elegantie (het mannelijk maatpak zit haar als gegoten). Ze wordt uitstekend omringd door drie muzikanten (pianist Ivan Siller, klarinettist Benjamin Dieltjens en violist Wibert Aerts), die in steeds wisselende opstellingen een soort klankenpandemonium op het toneel toveren. De totaalervaring is tegelijk meeslepend en confronterend; ze is minder een kennismaking met de muziek van Ives dan wel met de vent Ives en een herinnering aan een Amerika dat wij in deze tijden nog maar met moeite kunnen of willen zien.
Highly recommended!’
Stephan Moens, De Morgen
‘Muzikaal en tekstueel is dit een puntgave voorstelling, vooral door de zang van Gerrie de Vries. Door de actualiteit krijgt de voorstelling een grote meerwaarde. Knappe keuze van Judith Vindevogel en haar ploeg.’
Eddie Vaes, Zone 03
‘De Amerikaanse componist Charles Ives laat zich niet makkelijk in een vakje stoppen. Toch slaagt Walpurgis er met One, two… three? in om via zijn liederen en tekstfragmenten een verbazend helder beeld van een maffe componist en zijn idealen te schetsen. (…)
Voor de mezzosopraan Gerrie de Vries zit het Ivesrepertoire als gegoten. Ze schakelt soepel over van een guitige spreekstem naar halsbrekende gezongen lijnen. Met minimale gebaren vat ze de koddigste details uit de liederen geestig samen. Nog stomender is de pianobegeleiding. Ivan Siller jaagt de drukke pianopartij er met een ontstellend gemak door. Een aantal van die begeleidingen zijn ook knap gearrangeerd met klarinet en viool. Vooral de basklarinet van Benjamin Dieltjens is een al even schitterende partner, terwijl de violist Wibert Aerts in de jolige gezelschap gereserveerder uit de hoek komt. (…)
Net zoals de liederen stilistische bokkesprongen maken, zo mengt ook de tekst politieke stellingnames en salonfilosofieën door elkaar. De patriottische overmoed wordt pijnlijk actueel wanneer de wereldverbeteraar in Ives erg imperialistisch Amerikaanse waarden begint te prediken.
Bijzonder frappant is het lied Fighting for a new free world (uit 1917), dat een aanmoediging is voor de strijdende landgenoten aan het Vlaamse front.’
Véronique Rubens, De Standaard
